"Serendipity"

บ้านผึ้งที่เมนโทน  รัฐวิกตอเรีย  ประเทศออสเตรเลีย

วันพฤหัสบดีที่ 2 กรกฎาคม พ.ศ. 2552

ถึงคุณตาผู้ล่วงลับ (Dear Late-Grandfather)

ตาจ๋า นี่คือจดหมายฉบับแรกที่ผึ้งเขียนถึงตาที่รักหลังจากที่ตาได้เสียชีวิตไปแล้ว นับจากวันที่ตาเสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งในถุงน้ำดี เมื่อประมาณ 20 ปี ที่แล้ว  หลานคนนี้เฝ้าคิดถึงตาทุกวัน บ่อยครั้งที่ผึ้งฝันว่าตายังมีชีวิตอยู่  ที่หายไปหลายปีเพียงเพราะว่าตาไปเที่ยวพักผ่อน แล้ววันหนึ่งตาก็กลับมาหาพวกเรา  ผึ้งเฝ้าฝันเช่นนี้อยู่หลายครั้ง ในความฝันมันใกล้เคียงกับความเป็นจริงมาก ตาเหมือนมีตัวตน มีเลือดเนื้อเช่นเดียวกับพวกเรา ผึ้งอยากเข้าไปกอดตา ไปสัมผัสตัวตนที่เห็นอยู่ข้างหน้าให้สมกับความคิดถึงที่สั่งสมมาตลอดหลายปี ในขณะที่ผึ้งกำลังเขียนจดหมายอยู่นี้ ผึ้งก็ร้องไห้เช่นเดียวกับวันที่รู้ว่าตาได้จากพวกเราไปอย่างไม่มีวันกลับ แต่ภาพของตาสำหรับผึ้งแล้ว มันไม่เคยจางหายไปจากความทรงจำและหัวใจของผึ้งเลยค่ะ ตาเป็นชายชราที่มีบุคลิกภาพอ่อนโยน ใจดี และตามใจหลานคนนี้เป็นอย่างมาก อีกทั้งตายังได้ชื่อว่าเป็นบุคคลที่มีความสามารถและมีวิสัยทัศน์กว้างไกลคนหนึ่ง ตำแหน่งสุดท้ายทางราชการของตาคือ นายช่างเทศบาลเมืองสกลนคร หลังจากตาเบนเข็มจากการเป็นข้าราชการมาเป็นพนักงานบริษัทเอกชน ตาทำงานหนักมากขึ้น ผึ้งไม่คิดว่าคนวัยอย่างตาจะต้องเดินทางฝ่าการจราจรที่ติดขัดในกรุงเทพฯ เพื่อไปทำงานประจำที่ตึกใบหยกทาวเวอร์ 1 ซึ่งตั้งอยู่ ณ ใจกลางเมืองหลวง (ในขณะนั้นเพิ่งจะมีการเริ่มก่อสร้างตึกที่สูงที่สุดในประเทศไทยขึ้น ในย่านประตูน้ำ-อินทรา) ในความคิดของผึ้ง ตาน่าจะได้พักผ่อนอยู่บ้านให้สบาย เช่นเดียวกับผู้สูงอายุคนอื่นๆมากกว่า จะด้วยความขยันหรือความเป็นผู้ที่ไม่ยอมหยุดอยู่กับที่ของตา ทำให้ผึ้งได้มีโอกาสไปเที่ยวเมืองหลวง และจังหวัดท่องเที่ยวอื่นๆ แทบจะทุกครั้งที่โรงเรียนปิดภาคเรียน ผึ้งได้เปิดหูเปิดตา ได้เรียนรู้สิ่งใหม่ๆ จากตาเสมอในแบบที่เด็กต่างจังหวัดบางคนไม่เคยได้สัมผัส ผึ้งภูมิใจที่ได้เห็นวัดพระแก้ว ภูเขาทอง พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ และ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ (ท่าพระจันทร์) ก่อนใครเพื่อนในชั้นเรียนเดียวกัน ผึ้งจำได้ว่าตากับยายมักจะพาผึ้งไปเล่นว่าวที่สนามหลวงในช่วงฤดูร้อนของปี นั่นเป็นการปิดภาคเรียนที่มีคุณค่าสำหรับผึ้งเสมอ ผึ้งอยากจะขอบพระคุณคุณตาและคุณยายมากที่ได้หยิบยื่นโอกาสดีๆ เช่นนี้ให้กับหลานคนแรกของท่าน หลายปีที่ผ่านมาผึ้งได้เติบโตขึ้นเป็นผู้ใหญ่ที่มีทั้งความรู้และคุณธรรม ผึ้งอ่านหนังสือได้คล่องแคล่วและมีความสนใจในเรื่องการอ่านเป็นอย่างยิ่ง อีกทั้งผึ้งยังเป็นพุทธศาสนิกชนที่รักษาศีลห้าอย่างเคร่งครัด (ผึ้งไม่ดื่มสุราแน่นอนค่ะ) เชื่อว่าสิ่งดีๆทั้งหลายที่หล่อหลอมรวมเป็นผึ้งทุกวันนี้ คงมาจากบางส่วนในตัวตนของคุณตาเป็นแน่ค่ะ

หลังจากที่ตาเสียชีวิต คงไม่มีใครได้เขียนจดหมายถึงคุณตาสักคน แต่เราก็ยังเก็บรักษาจดหมายเก่าๆที่คุณตาเขียนหาเท่าชีวิต ผึ้งร้องไห้ทุกครั้งที่หยิบจดหมายฉบับนั้นขึ้นมาอ่าน ลายมือของตาชัดเจน อ่านง่ายและทำให้ผึ้งอิ่มเอมอยู่เสมอ ที่ร้องไห้ก็เพราะความคิดถึงเท่านั้นค่ะ ตาอย่าได้เป็นห่วงเลย ผึ้งไม่รู้ว่าในขณะนี้ตาไปอยู่ในที่แห่งใด แต่ผึ้งเชื่อเสมอว่า คนแก่ใจดีอย่างตา จะต้องอยู่ในสถานที่ที่มีความสุขแน่นอนค่ะ ที่นั่นคงจะมีอาหารอุดมสมบูรณ์ ตาคงจะมีเสื้อผ้าสวยๆใส่ และมีความสุขไม่ต่างจากพวกเราที่ยังมีชีวิตอยู่ ตาจ๋า หลังจากที่ไม่มีตาแล้ว ผึ้งได้ไปเที่ยวต่างจังหวัดน้อยลงในช่วงปิดภาคเรียน อาจจะเป็นเพราะว่าผึ้งกำลังเริ่มโตเป็นสาว ผึ้งกำลังจะจบชั้นประถมศึกษาและต้องขยันอ่านหนังสือเพื่อสอบเข้าเรียนต่อในระดับสูงต่อไป ในจดหมายของตา ตาเขียนว่า “อยากให้น้ำผึ้งเป็นเด็กดี และเรียนเก่ง” ผึ้งคิดว่าผึ้งคงทำให้ตาพอใจได้สำหรับการเป็นเด็กดีและเรียนเก่ง (ในแบบของผึ้ง) ค่ะ ตาคงไม่มีโอกาสได้รู้หรอกว่าผึ้งสอบเข้าโรงเรียนสกลราชวิทยานุกูล ได้ลำดับที่ 15 ผึ้งเก่งใช่ไหมล่ะคะ เรียนหนังสือได้เกรดเฉลี่ย สามกว่าๆ ตลอดจนจบชั้นมัธยมปลาย แต่ก็ใช่ว่าผึ้งจะเก่งทุกวิชานะคะตา ผึ้งเรียนสายวิทยาศาสตร์ – คณิตศาสตร์ แต่กลับไปได้ดีในวิชาภาษาอังกฤษ อย่างนี้ต้องเรียกว่า ลูกไม้หล่นไม่ไกลต้น แต่ถึงป่านนี้ผึ้งก็ยังเก่งได้ไม่เท่าแม่สักที คงต้องสั่งสมความรู้จนกว่าจะมีอายุสักห้าสิบกว่าๆ ก่อน ถึงจะพอสูสีกับแม่ได้  ในจดหมายฉบับเดิมของตายังอ้างถึงน้าเจมส์ว่า “เรียนเก่งสามารถสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ที่ม.เชียงใหม่ น้ำผึ้งต้องเรียนให้เก่งแบบนั้นนะ” ตาจ๋า อาจจะเป็นเพราะวันนั้นก็ได้ที่ตาพาผึ้งไปเดินเล่นแถวหน้ามหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ผึ้งก็เลยได้เข้าไปเรียนที่นั่นสมใจ ถ้าตาได้รับรู้ความจริงข้อนี้คงจะยิ้มไม่หุบแน่

ช่วงเวลาที่ตาไม่อยู่ ตาคงไม่รู้หรอกว่าพวกเราคิดถึงตามากแค่ไหน นอกจากผึ้งแล้วก็ยังมีคุณยายอีกคนที่ทั้งรักและคิดถึงตามาก ผึ้งเห็นยายเอารูปถ่ายของตามาติดฝาผนังบ้านด้วยค่ะ ยายคงอยากจะมีตาไว้เป็นเพื่อนคุยเช่นทุกครั้งตลอดชีวิตสมรสของยาย ตาคงไม่ทราบใช่ไหมคะว่ายายนอนคนเดียวในห้องนอนของผึ้งที่ยกให้เป็นกรรมสิทธิ์ของยายมานานหลายสิบปีแล้ว ผึ้งไม่แน่ใจว่าเวลายายเข้านอนแล้วนอนไม่หลับยายคิดถึงตาหรือเปล่า หรือยายอาจจะพูดกับตาอยู่ในใจเสมอๆ ก็ได้ ยายมักจะบอกผึ้งว่า ถ้าตาได้รับรู้ว่าหลานเรียนจบปริญญาเอก ปริญญาโท (จริงๆแค่ปริญญาโทค่ะ ยังไม่ถึงเอก) และยังมีโอกาสได้ไปต่างประเทศ ตาคงจะปลื้มใจไม่น้อยเลยทีเดียว ยายบอกเสมอว่า ตาเป็นคนที่มีวิสัยทัศน์กว้างไกล ตามักจะเก็บสะสมข้อมูลเรื่องการเรียนต่อต่างประเทศ และสนับสนุนให้หลานได้ไปเรียนที่นั่น ตอนนี้ก็คงจะสมใจตาแล้วล่ะค่ะ ตาจ๋า ผึ้งลืมบอกตาไปว่า ผึ้งแต่งงานแล้วนะคะ ตาดีใจไหม ถึงแม้ว่านี่จะไม่ใช่หนึ่งในสิ่งที่ตาหมายมั่นจะให้ผึ้งเป็น (บุคคลที่มีสามี) เพราะช่วงชีวิตที่ตาได้รู้จักกับผึ้งมันแค่ 10 ปีเองนี่คะ ตาก็เลยไม่ได้เขียนลงไปในจดหมาย แต่ผึ้งมั่นใจว่า ตาต้องดีใจกับผึ้งแน่นอนค่ะ ถ้าตาได้รู้จักสามีของผึ้ง สามีของผึ้งชื่อแบงค์ค่ะตา ชื่อจริงคือ นายธนา ศุภวิรัชบัญชา เป็นชาวกรุงเทพฯ โดยกำเนิด แบงค์มาจากครอบครัวคนจีน  เกิดและเติบโตที่ฝั่งธนฯ ย่านจรัญสนิทวงศ์ ตาคงไม่ว่าอะไรใช่ไหมคะที่ผึ้งแต่งงานกับคนไทยเชื้อสายจีน ถ้าเป็นสมัยก่อน ครอบครัวคนจีนจะไม่ยอมรับสะใภ้คนไทยง่ายๆ ส่วนครอบครัวคนไทยอย่างเราก็คงไม่ได้พิสมัยลูกเขยคนจีนสักเท่าไรนัก แต่ปัจจุบันความเชื่อเหล่านี้ได้เปลี่ยนไปแล้วล่ะค่ะ คนจีนคนไทยหากรักกันจริงๆ ก็คงจะไม่มีผู้ใดคัดค้านได้ ผึ้งถือว่าโชคดีมากที่ได้สามีดี ขยันขันแข็ง ช่างเอาใจ และมีคุณธรรม แบงค์ถือได้ว่าเป็นหลานเขยอันดับหนึ่งในดวงใจของคุณยาย (เพราะมีหลานเขยคนเดียว)  เพราะช่างเจรจากับคนแก่ คอยถามยายเสมอว่าสบายดีไหม เป็นอย่างไรบ้าง รวมทั้งหมั่นเขียนจดหมายไปหาคุณยายด้วยค่ะ หากตาได้รู้จักแบงค์ คงมีเรื่องได้คุยกันมากมาย เพราะแบงค์เขาใฝ่รู้อยู่เสมอ เขาเรียนด้านวิศวกรรมซึ่งก็ตรงกับสาขาที่ตาจบมา ดังนั้นตากับหลานเขยคงจะได้แนะนำอะไรดีๆให้กันและกันไม่มากก็น้อย

คืนนี้ผึ้งขอจบจดหมายเพียงเท่านี้นะคะ หวังว่าข้อความทั้งหมดที่ได้เขียนมาจะสามารถส่งถึงคุณตาที่อยู่ในดินแดนที่ผึ้งยังไปไม่ถึงได้ ขอให้คุณตามีความสุขค่ะ

ราตรีสวัสดิ์

“น้ำผึ้งหลานรักของตา”

(เขียนไว้เมื่อวันที่ 22 มิถุนายน 2552)

กลับมาเขียนไดอะรี่อีกแล้วล่ะ 

เพิ่งได้แรงบันดาลใจสดๆร้อนๆ มาจากอีเมลฉบับเก่าๆที่เราเขียนเล่าเรื่องสมัยไปแคมป์ที่อเมริกา

ส่งมาให้แบงค์และชาวบ้านได้อ่าน

งานนี้ต้องขอขอบพระคุณแบงค์อย่างแรงที่อุตส่าห์เก็บอีเมลของเราไว้ทุกฉบับ ทั้งๆที่ตอนนั้นเรายังไม่ได้เป็นแฟนกันเลย หุหุ

พอเปิดอ่านเรื่องราวที่ผ่านๆมาทำให้เราได้หวนคิดถึงมันอีกครั้ง ความรู้สึกในอดีตและประสบการณ์ที่ผ่านมามันน่าจดจำเหมือนกันนะเนี่ย

คราวนี้เลยได้แรงบันดาลใจในการเขียนเรื่อง (ไร้สาระ) มาเพียบเลย อิอิ

ช่วงนี้เราไม่ค่อยสบายกายสักเท่าไร

เป็นไข้เป็นหวัดคัดจมูกน้ำมูกไหลอยู่อย่างนั้น ไม่หายสักที

บ้างก็ไอ ค่อกๆ แค่กๆ ให้ได้รำคาญกันขึ้นมา

ก็รู้อยู่ว่ายาที่นี่มันแพง ยังจะมาป่วยอีกนะนุชนรี

ตอนนี้ยังมีอาการมึนๆ แทรกซ้อนเข้ามา

ไม่รู้ว่าเกิดจากการกินยามั่วไปมั่วมาหรือว่าเกิดจากการนอนเกินความจำเป็นกันแน่

ตั้งแต่ป่วยนี่เราเล่นนอนวันละ 12-15 ชั่วโมง โดยไม่รู้สึกผิด

ก็มีโอกาสได้นอนเยอะๆ แล้วนี่ หาโอกาสนอนมันซะเลย แหะ แหะ

มีหลายคนถามว่า อยู่ออสเตรเลียน่ะวันๆ ทำอะไรบ้าง

ไม่ได้ออกไปข้างนอกบ้างเลยหรือ

อาชีพแม่บ้านก็ต้องทำงานบ้านสิคะ จริงไหม

งานหลักที่ต้องทำเป็นประจำทุกวันก็คือ การเตรียมอาหารเช้า เที่ยง เย็น ไว้ให้แบงค์

ทำความสะอาดบ้านนี่ สัปดาห์ละครั้งก็พอ

ถ้าทำทุกวันจะ perfect ไปหน่อย เดี๋ยวเขาหาว่าบ้านนี้จ้างคนใช้ด้วยเหรอ หุหุ

จริงๆ แล้วนี่คือข้ออ้างของคนขี้เกียจนั่นเองค่ะ

ส่วนเรื่องซักผ้ารีดผ้านั้นก็ทำสัปดาห์ละครั้งเช่นกัน

ที่นี่เราใช้ระบบซักผ้าอบผ้าแบบยอดเหรียญค่ะ ซักครั้งละ 2 เหรียญ

ส่วนการอบผ้านั้นใช้ 1 เหรียญต่อ 1 ชั่วโมง

 แต่โดยปกติแล้วกว่าผ้าจะแห้งก็ปาเข้าไป 2 ชั่วโมงโน่นเลยค่ะ

นอกเหนือจากงานบ้านแล้ว ยังมีสิ่งอื่นๆที่ช่วยให้แม่บ้านสมองไหลอย่างเราไม่เบื่อมากเท่าไรก็คือ

การทำงานศิลปะ (เรียกซะไฮโซ) กิ๊กๆ ก๊อกๆ ไปวันๆ

ไอ้งานศิลปะที่ว่านั้นก็คือ scrapbook และ handmade card นั่นเองค่ะ

นี่คือหนึ่งในสิ่งที่เราทำแล้วรู้สึกว่ามีความสุขจริงๆ

เป็นสิ่งพิเศษที่ทำแล้วไม่เคยรู้สึกเบื่อเลย

ขนาดนั่งทำได้ทั้งวันทั้งคืน คิดดูแล้วกัน

แต่บางทีการนั่งทำของพวกนี้มากๆ ก็ทำให้เกิดอาการปวดหลังได้

เพราะต้องก้มๆ เงยๆ อยู่บ่อยๆ

แต่ยังไงก็ต้องขอบคุณสิ่งนี้ที่ทำให้เราได้ค้นพบความสามารถอีกหนึ่งอย่างที่ซ่อนอยู่ในตัวเรา

ในแต่ละวัน เรามีสิ่งจำเป็นที่เรียกว่า ต้องทำอย่างจริงจัง ซึ่งก็คือ การสมัครงาน

ถึงแม้ว่าช่วงนี้สภาพ เศรษฐกิจของออสเตรเลียหรือไม่ว่าที่ไหนในโลกจะย่ำแย่อย่างไรก็ตาม

แต่เราก็ต้องตั้งหน้าตั้งตาหางานต่อไปโดยไม่ย่อท้อ

เพราะยังไงแล้ว เราก็ยังต้องการเงินเพื่อเอามาเลี้ยงปากเลี้ยงท้องอยู่ทุกๆวัน

หากไม่หางานก็จะไม่ได้งาน หากไม่ทำงานก็จะไม่มีเงิน และไม่มีข้าวกินในที่สุด

ดังนั้น นี่คือสิ่งสำคัญอันดับแรกที่เราต้องทำในแต่ละวัน

ความบันเทิงเริงรมย์ในชีวิตประจำวันของเรานั้น ได้มาจากการรับสื่อต่างๆ

ไม่ว่าจะเป็นสื่อโทรทัศน์ หรือสื่ออินเตอร์เน็ต ซึ่งเป็นเพื่อนแท้ของแม่บ้านยุคดิจิตอลทุกคนค่ะ รายการทีวีที่เราดูทุกวันแล้วติดงอมแงม รู้สึกจะมีอยู่แค่รายการเดียวก็คือ Ellen

จริงๆ แล้ว Eellen เป็นวาไรตี้โชว์ของฝั่งอเมริกา แต่ทีวีของออสเตรเลียซื้อมาฉายเป็นประจำทุกวัน จึงทำให้เราได้มีโอกาสดูรายการจากดินแดนอันไกลโพ้นบ้าง

Ellen เป็นชื่อของพิธีกรและเจ้าของรายการวาไรตี้ยอดฮิตขวัญใจแม่บ้าน

เนื้อหาในรายการก็หนีไม่พ้นการสัมภาษณ์แขกรับเชิญผู้มีชื่อเสียง มีความสามารถและกำลังเป็นที่กล่าวขวัญถึงอยู่ในขณะนั้น จริงๆ แล้วแนวทางก็ใกล้เคียงกับรายการตีสิบหรือ At 10 บ้านเรานั่นเอง

เพียงแต่รายการของ Ellen เขาให้โอกาสคนทางบ้านและผู้ที่เข้ามาชมรายการในสตูดิโอได้มีส่วนร่วมกับทางรายการเป็นอย่างมาก รวมทั้งยังได้ของรางวัลพิเศษอย่างเช่น รถใหม่ป้ายแดง หรือตั๋วท่องเที่ยวซึ่งคิดมูลค่าแล้วก็มหาศาลอยู่

สาเหตุที่เราโปรรายการนี้ก็เพราะว่าเราชอบดูเวลาที่ Ellen ชีเซอร์ไพรซ์คนทางบ้าน

มันเหมือนอยู่ๆ เราก็ถูกลอตเตอรี่รางวัลที่ 1 อะไรอย่างนั้นน่ะค่ะ

Ellen จะชอบสร้างความประหลาดใจให้กับคนทางบ้านที่เขียนจดหมายเข้ามาในรายการ

โดยให้พิธีกรนอกสถานที่เป็นคนไม่แอบซุ่มดูแถวบ้านผู้ชมท่านนั้นอยู่ห่างๆ

แล้ว Ellen ก็จะโทรศัพท์เข้าไปหาผู้โชคดีที่ชีต้องการจะเซอร์ไพรส์

พอแม่สาวผู้โชคดีคนนั้นได้รับโทรศัพท์แล้วรู้ว่า เสียงจากปลายสายคือ Ellen เจ้าของรายการสุดฮิตในอเมริกา หล่อนก็จะร้องกรี๊ดดดดดดดดดดดด บ้านแตกไปเลยค่ะ

คนดูทางบ้านอย่างเรา เห็นแล้วก็งงๆ ว่าอะไรมันจะตื่นเต้นขนาดนั้น หรือว่านี่คือวัฒนธรรมแบบอเมริกันชนที่อะไรก็ต้องเว่อเสียให้ได้ 

ส่วนเกมที่ Ellen จัดให้แม่สาวนักกรี๊ดได้ร่วมสนุกก็คือ การเข้าไปอยู่ในตู้เงิน ขอบอกว่า US Dollar note จริงๆ ค่ะ เป็นร้อยๆ พันๆ ใบ เลยทีเดียว  ต่อจากนั้น พิธีกรภาคสนามก็จะจับเวลาให้ผู้ที่ร่วมสนุกได้โกยเงินมากเท่าที่ตัวเองต้องการ สิ่งที่น่าขันจากเกมนี้ก็คือ ท่าทาง และวิธีโกยเงินของแม่สาวผู้โชคดีเหล่านั้น ไม่ว่าจะเป็นการยัดธนบัตรเข้าไปในชุดชั้นใน หรือกางเกงในอะไรก็สุดแท้แต่หล่อนจะทำ นี่แหละค่ะ คือ ไฮไลท์ของ Ellen  และยังเป็นเหตุผลที่ทำไม Ellen จึงโด่งดังเป็นพลุแตกในอเมริกา แถมยังลามมาถึงดินแดน Down Under อย่าง ออสเตรเลียด้วย

วกกลับมาเรื่องแม่บ้านๆของเราบ้าง

หลายครั้งที่เรารู้สึกเบื่อกับการต้องทำอะไรเหมือนเดิมซ้ำๆทุกวัน ทุกเดือน

คนที่เคยป่าวประกาศว่าชีวิตนี้ฉันมีความใฝ่ฝันอยากเป็นแม่บ้านนั้น

ตอนนี้คนคนนั้นเริ่มจะเปลี่ยนความตั้งใจแล้วสิ

หลังจากที่ได้คลุกคลีอยู่กับงานบ้านมาตลอด 3 เดือน

เราไม่รู้สึกว่าการดูดฝุ่น ขัดห้องน้ำ ซักผ้ารีดผ้า และทำอาหาร มันเป็นสิ่งที่สนุกและน่าตื่นเต้นอีกต่อไป

รายการอาหารที่เคยคิดสร้างสรรค์เปลี่ยนแปลงไปทุกสัปดาห์

ตอนนี้ลิสต์รายชื่ออาหารทั้งหลายมันได้วกกลับมาเป็นเหมือนเดิมอีกแล้วล่ะ

เมนูอาหารจานเด็ดของบ้านเราวนไปวนมาอยู่กับอาหารเพียงไม่กี่ชนิด

ได้แก่ ไข่/ไก่พะโล้  สปาเกตตี้มีทบอล  ไข่เจียวกุ้งสับ  หมูย่างข้าวเหนียว สุ้กี้ยากี้

แล้วสัปดาห์หน้าก็จะวนแบบนี้ไปเรื่อยๆ

ช่างน่าเศร้าจริงๆ ที่แม่บ้านเริ่มหมดไอเดียในเรื่องทำอาหารแล้ว

แต่สิ่งที่ดีที่สุดสำหรับชีวิตแม่บ้านของเราก็คือ

การมีพ่อบ้านที่น่ารัก คอยช่วยงานบ้านเสมอ หากเห็นว่าแม่บ้านรู้สึกเหนื่อยและเบื่อเต็มที

รวมทั้งยังทานอาหารง่ายอีกด้วย

จริงๆ แค่นี้น่าจะทำให้แม่บ้านอย่างเรามีความสุขได้แล้ว

อย่างน้อยเธอก็ไม่ต้องออกไปเผชิญโลกภายนอกด้วยตัวเธอเอง

ไม่ได้เขียนบล๊อกซะนาน เขียนทั้งทีก็เลยต้องระบายความเครียดเผื่อแผ่ชาวบ้านซะบ้าง เกิดเป็นคนเห็นแก่ตัวอย่างเรา คนใกล้ตัวก็เลยพลอยติดร่างแหไปด้วย หุหุหุ ขำขำนะ อย่าว่ากัน

ในสภาวการณ์เช่นนี้ เราแอบบอกตาล เพื่อนสาวที่หนีตามสามีไปอยู่อิตาลีว่า มีรึที่เราจะได้งานได้การทำแบบคนอื่นเขา จากเดิมที่เคยทำงานในตำแหน่งดิบดีมีหน้ามีตาในสังคมไทย พอย้ายมาอยู่ออสเตรเลียเท่านั้นแหละค่ะ ความรู้ความสามารถที่มีอยู่นั้น ดูเหมือนจะลดน้อยถอยลงไปตามสภาวะเศรษฐกิจที่ถดถอยของโลกที่เขาเรียกว่า Global recession กันเลยทีเดียว ไม่รู้เป็นอะไรสิ หูที่เคยฟังภาษาไทยรู้เรื่องชัดเจน พอมาฟังภาษาอังกฤษสำเนียงออสซี่เท่านั้นแหละ งงเป็นไก่ตาแตก คล้ายๆคนหูหนวกที่คอยให้คนพูด กล่าวซ้ำอีกครั้ง ไม่รู้ว่าซ้ำเป็นรอบที่เท่าไรจึงจะเข้าใจ ส่วนปากยื่นๆที่เคยเม้าแหลกแตกกระจายกับบรรดาเพื่อนสาวที่เมืองไทยนั้นก็ดูเหมือนว่ามันจะลดประสิทธิภาพลงทันที เมื่อเริ่มพูดภาษาฝรั่ง โอ้ยยย เครียด ทำไมฉันถึงดูงกๆ เงิ่นๆ แบบนี้นะ ยังกับเด็กเพิ่งหัดพูดใหม่ น้องนีทเด็กเอก Eng ที่เพิ่งกลับเมืองไทยหลังจากมาเที่ยวที่ออสเตรเลียได้สองสัปดาห์ ก็แอบบ่นคล้ายๆ กันว่า “พี่ผึ้งคะ นีทรู้สึกว่าพูดภาษาอังกฤษไม่ค่อยคล่องเลย มันติดๆ ขัดๆ ยังไงไม่รู้” แม่นแล้วน้องเอ๋ย จริงๆ เราว่าความสามารถของคนมันไม่ได้ลดลงซะทีเดียวหรอก เพียงแต่เราขาดความมั่นใจในตัวเองเท่านั้น เนื่องจากการมีฝรั่งหัวทองตัวโตๆ รายล้อมรอบตัวเรานั่นเอง จริงไหมคะ

มาว่ากันถึงบรรดางานที่เราสมัครไปแล้วบ้าง  แต่ละงานล้วนเป็นงานที่ หากอยู่เมืองไทย เจ้าหน้าที่ฝ่ายบุคคลคงจะงงเป็นไก่ตาแตกว่าทำไมคนที่จบการศึกษาระดับปริญญาโทจากต่างประเทศเช่นคุณจึงมาสมัครงานในตำแหน่งนี้ งานที่ว่า นั้นมีตั้งแต่ งานเดินแจกเอกสารและโบรชัวร์ตามบ้าน  งานลูกมือเตรียมอาหารสำหรับผู้ป่วยทางจิตหรือคนพิการ งานแคชเชียร์ในปั๊มน้ำมัน และล่าสุดพนักงาน KFC อันหลังสุดนี่ล่ะค่ะ เป็นอะไรที่ช้ำใจมาก เราสมัครไปทั้งหมดสามสาขาใกล้บ้าน เจ้าหน้าที่ตอบอีเมลกลับมาภายในไม่ถึงครึ่งชั่วโมงว่า หลังจากที่เราได้พิจารณาอย่างละเอียดแล้ว พบว่า คุณไม่ผ่านการพิจารณาในการเข้ารับตำแหน่ง “พนักงานขายไก่ทอด” โอ้วว พระเจ้า เราอุตส่าห์ลงทุนทำข้อสอบออนไลน์ของ KFC เกือบ 1 ชั่วโมงเต็ม ด้วยความหวังว่า น่าจะมีสักแห่งที่เรียกเราไปสัมภาษณ์ แต่ก็เปล่าเลยค่ะ ให้มันได้อย่างนี้สิ นี่ไม่รู้ว่าเราจะโกรธตัวเอง โกรธ KFC หรือโกรธภาวะถดถอยทางเศรษฐกิจดีนะ ตั้งแต่เรียนจบมาเมื่อปี 2003 ก็เพิ่งเข้าใจคำว่า “งานหายาก” มันเป็นยังไง ก็คราวนี้

หากเพื่อนๆที่อยู่เมืองไทยไม่เข้าใจว่าเราจะเครียดไปทำไมกับการหางาน ไม่ได้วันนี้ก็พยายามใหม่ในวันต่อๆไป ก็โปรดจงเข้าใจกันด้วยนะคะว่า แม้กระทั่งงานประเภท “ใช้แรงงาน” เขาก็ยังไม่ต้อนรับคนอย่างเรา แล้วงานไหนล่ะค่ะที่เราพอจะทำได้บ้าง เศร้า…..